Witaj w Wrzesińskie Forum Oświatowe
  Zarejestruj się ! Strona główna    Tematy    Wyślij artykuł    Pliki    Forum    Galeria    Publikacje  
Jak to zrobić ?

Kto jest on-line
Teraz online:

 Gości: 10
 Użytkowników: 0


Login
Pseudonim

Hasło

Security Code:
Security Code
Wpisz Security Code


Nie masz jeszcze konta?
Możesz je założyć.
Jako zarejestrowany użytkownik będziesz miał wiele przywilejów.

Menu

Strona główna

Wyślij artykuł
Tematy
Publikacje nauczycieli
Konkursy matematyczne
Archiwum artykułów
Szukaj

Nasza Galeria
Forum dyskusyjne
Ciekawe linki
Pliki do pobrania
Krzyżówki

Twoje konto
Prywatna poczta
Napisz do nas


Publikacje
· Awans zawodowy
· Biologia
· Chemia
· Edukacja czytelnicza
· Edukacja europejska
· Edukacja regionalna
· Fizyka
· GeoGebra
· Geografia
· Historia
· Informatyka
· Język angielski
· Język niemiecki
· Język polski
· Kształcenie zintegrowane
· Lekcja wychowawcza
· Matematyka
· Przedmioty zawodowe
· Przyroda
· Psychologia
· Religia
· Scenariusze uroczystości
· Sztuka
· Technika
· Wychowanie fizyczne
· Wychowanie przedszkolne

Nowe pliki
· 2009 finał cz.2 
· 2009 finał cz.1 
· 2008 finał 2 
· 2008 finał 1 
· 2008 etap rejonowy cz.2 

Nowe linki
· Orzecznictwo w Sprawach Oświatowych 
· Zespół Szkół Nowy Folwark 
· Wychowanie 
· Polonica - kursy języka polskiego jako obcego dla dzieci 
· Portal Edukacyjny Przyrodnik 

Archiwum
20-02-2013
· Nowe publikacje
09-12-2012
· Matematyczno-fizyczne podróże
· Zielona Szkoła z matematyką
03-11-2012
· Nowe publikacje
27-10-2012
· Nowe publikacje
20-09-2012
· Nowe publikacje
27-08-2012
· XII Podsumowanie Konkursów Matematycznych
21-06-2012
· Nowe publikacje
13-06-2012
· Kabecjanie dają radę - projekt realizowany w SSP1 we Wrześni
26-05-2012
· Nowe publikacje
05-03-2012
· Nowe publikacje
15-10-2011
· COMENIUS w Gimnazjum Nr 1
11-07-2011
· Nowe publikacje
14-06-2011
· Gimnazjum nr 1 Szkołą Odkrywców Talentów
05-06-2011
· XI Podsumowanie Konkursów Matematycznych w powiecie wrzesińskim
16-05-2011
· Nowe publikacje
21-03-2011
· Witaj wiosno!
25-02-2011
· Nowe publikacje
10-10-2010
· XIX Szkolny Rajd Patrona SSP1 we Wrześni
11-09-2010
· Podsumowanie Konkursów Matematycznych 2010

Starsze artykuły

Dysleksja

(13859 odsłon)


W ciągu ostatniego roku spotykałam się z nauczycielami i rodzicami zainteresowanymi problemami dysleksji. Okazało się, że choć dysleksję rozwojową opisano po raz pierwszy ponad sto lat temu, nauczyciele wiedzą na ten temat niewiele. Dysleksja jest zazwyczaj kojarzona jako zaburzenie manifestujące się jedynie na języku polskim trudnościami w czytaniu i poprawnym ortograficznie pisaniu. Pojawiają się nawet głosy, że to jakaś podejrzana nowinka psychologiczna, nie mająca uzasadnienia w rzeczywistości, a służąca usprawiedliwieniu lenistwa ucznia.

Mam nadzieję, że poniższe uwagi przybliżą nieco problematykę dysleksji i ułatwią pracę z dziećmi, których ona dotyka. Jeśli jesteś nauczycielem, to możesz być pewien (pewna), że spotykasz się często z tym problemem, nawet jeśli nie uczyszjęzyka polskiego, ponieważ ujawnia się on na wszystkichlekcjach, a statystycznie rzecz ujmując w każdej klasie jest 2-4 dzieci dyslektycznych. Należy również podkreślić, że dysleksja to nie tylko zaburzenie, ale również szczególny potencjał i uzdolnienie, które możemy dzieciom pomóc rozwinąć, zwłaszcza, że dyslektycy to niejednokrotnie osoby ponadprzeciętnie zdolne (które niestety często, z powodu niezrozumienia ich problemów, zamiast na studia - trafiają do szkół zawodowych).

Czym więc jest dysleksja rozwojowa?

Powszechnie przyjęta definicja mówi, że dysleksja rozwojowa to zaburzenie manifestujące się trudnościami w nauce czytania, mimo:

  1. stosowania obowiązujących metod nauczania,
  2. normalnej inteligencji,
  3. sprzyjających warunków społeczno - kulturowych.

Jest ona spowodowana zaburzeniami podstawowych funkcji poznawczych, co często uwarunkowane jest konstytucjonalnie. Dysleksja, dysgrafia, dysortografia i dyskalkulia występują oczywiście dopiero po rozpoczęciu nauki czytania i pisania i liczenia, a pewności w tym względzie można dopiero nabraćpo wstępnym okresie nauczania, gdy okazuje się, że trudności pod wpływem zwykłych zabiegów pedagogicznych nie znikają.

W początkowym okresie nauki dziecko może maskować swoje trudności np. ucząc się tekstów na pamięć. Dobre i bardzo dobre odpowiedzi ustne też mogą odwracać uwagę nauczyciela od jego trudności w pracach pisemnych i w czytaniu.

Wyróżniamy:

  • Dysleksję czyli trudność w opanowaniu umiejętności czytania - technika czytania oraz rozumienie
  • Dysortografię czyli trudność w opanowaniu poprawnej pisowni – chodzi tu o wszystkiego odstępstwa od prawidłowego zapisu, a nie tylko błędy ortograficzne.
  • Dysgrafię – trudność w zakresie techniki pisania, niski poziom graficzny pisma.
  • Dyskalkulię – trudność w opanowaniu rachunków symbolicznych i liczbowych.

Po raz pierwszy przypadek inteligentnego 14-letniego chłopca, który nie mógł nauczyć się czytać został opisany w Britisch Medical Journal w 1896 roku przez angielskiego okulistę. Osobami, które pierwsze zauważyły i opisały podobne przypadki byli lekarze okuliści. Do nich bowiem , z podejrzeniem wady wzroku, kierowano dzieci, które nie potrafiły nauczyć się czytać.

Obecnie z całą pewnością wiemy już, że to nie wady narządu wzroku powodują takie trudności.

Istnieje wiele koncepcji na temat przyczyn zaburzeń dyslektycznych. Najważniejsze z nich to: genetyczna, organiczna (mikrouszkodzenia mózgu), opóźnienia rozwoju CUN (centralnego układu nerwowego), nieprawidłowości w wydzielaniu hormonów oraz funkcjonalna – zaburzenia CUN powstają z powodu doznanych urazów emocjonalnych.

Dysleksja nie jest chorobą. Przyjmuje się, że jest ona skutkiem działania niekorzystnych czynników na CUN, co powoduje jego gorsze działanie w pewnych zakresach. Jeszcze raz należy podkreślić, że zaburzenia dyslektyczne mają ograniczony, wąski zakres. Dyslektyk to osoba o co najmniej przeciętnym poziomie inteligencji.

Dzieci dyslektyczne zalicza się do dzieci o specyficznych potrzebach edukacyjnych. Nie potrafią one podołać wymaganiom programu, maja większe trudności w uczeniu się niż większość dzieci w tym samym wieku, a trudności te przeszkadzają im w korzystaniu z powszechnie dostępnych form edukacji.

Badania prowadzone w różnych krajach wykazują, że 1-4% dzieci wykazuje poważne zaburzenia, a 10-15% dzieci to tzw. lżejsze „przypadki”. W klasach starszych dominują dzieci z trudnościami w pisaniu (dysortografia i dysgrafia ustępują trudniej niż dysleksja).

Bezpośrednimi przyczynami dysleksji są częściowe zaburzenia funkcji CUN dotyczące procesów poznawczych – percepcji, języka, motoryki i koordynacji tych funkcji.

Czytanie i pisanie to wyższe czynności psychiczne. Uczestniczą w nich takie funkcje jak: spostrzeganie wzrokowe, słuchowe, kinestetyczne i dotykowe, orientacja przestrzenna, pamięć, uwaga, mowa, myślenie i funkcje ruchowe – motoryka rąk i czynności ruchowe narządów mowy, pośrednio także motoryka całego ciała. Nie bez znaczenia są również procesy emocjonalno – motywacyjne.

W przypadku dysleksji podstawowe zaburzenia dotyczą spostrzegania wzrokowego i słuchowego oraz funkcji ruchowych (głównie motoryki rąk) i ich współdziałania. Zaburzenia tych prostszych funkcji, ich integracji, są bezpośrednia przyczynązaburzeń czynności złożonych jakimi są czytanie i pisanie.

Z definicji myślenie jest na dobrym poziomie , mogą jednak wystąpić zaburzenia pamięci bezpośredniej, mechanicznej i zaburzenia funkcji językowych.

Tak więc pierwotne przyczyny dysleksji są różnorakie i mogą występować wskutek działania pojedynczego czynnika lub grupy czynników patogennych. Podobnie i wtórne przyczyny mogą być różnorodne, ponieważ zachodzą różne konfiguracje zaburzeń poszczególnych funkcji, które w konsekwencji prowadzą do zaburzeń złożonych czynności czytania i pisania.

Istnieje wiele klasyfikacji dysleksji. Najczęściej jednak wymienia się:

  • dysleksję typu wzrokowego – podłoże to zaburzenia percepcji i pamięci wzrokowej powiązane z zaburzeniami koordynacji wzrokowo-ruchowej i wzrokowo-przestrzennej.
  • dysleksję typu słuchowego – uwarunkowana zaburzeniami percepcji i pamięci słuchowej dźwięków mowy, najczęściej powiązana z zaburzeniami funkcji językowych
  • dysleksję integracyjną – poszczególne funkcje rozwinięte są prawidłowo jednak zaburzona jest ich koordynacja.

Podstawowe objawy dysleksji rozwojowej (za M. Bogdanowicz) to:

  1. Opóźnienie (niepowodzenie)w nauce czytania i pisania przy użyciu konwencjonalnych metod nauczania
  2. Rażące trudności z opanowaniem poprawnej pisowni
  3. Częste zaburzenia rozpoznawania symboli (objawia się np. trudnością przyporządkowania dźwięków mowy do symboli graficznych) i ustawianiu ich w kolejności (np. litery w alfabecie, dni w tygodniu )
  4. Trudność w nazywaniu (przypominaniu sobie nazw, terminów)
  5. Niepewność w określaniu czasu i kierunku (np. przed – po, lewo – prawo)
  6. Trudność z zapamiętywaniem i organizacją materiału (np. zapamiętania dłuższego szeregu informacji, serii poleceń)
  7. Wszystkie wymienione trudności występują przy braku oznak poważnych uszkodzeń mózgu i defektów narządów zmysłu, gdy zachowana jest prawidłowa motywacja oraz co najmniej przeciętna inteligencja poznawcza.

Uczeń dyslektyk odczuwa dotkliwiej swoje trudności w klasach starszych, ponieważ musi się uczyć wielu przedmiotów za pomocą czytania i pisania. Może spotkać się z nauczycielami, którzy nie rozumieją specyfiki jego trudności. Jeżeli tak jest i jeżeli uczeń nie otrzymał odpowiedniej pomocy w klasach młodszych, to od klasy czwartej niepowodzenia szkolne zwykle się uogólniają.

Dodatkowo u wielu dzieci pojawiają się wtórne zaburzenia o charakterze psychosomatycznym, wyrastające z nadmiernego napięcia (żeby zrozumieć), ciągłych porażek i niezrozumienia prawdziwych trudności jakich doświadcza dziecko i młody człowiek przez otoczenie (szkoła i dom).

Niezrozumienie ucznia przez nauczyciela wynika z braku znajomości mechanizmu zaburzenia jakim jest dysleksja. Ponieważ w przypadku dysleksji zaburzeniu ulegają zdolności prostsze (np. analiza słuchowa) podczas gdy zdolności„ stojące "wyżej” jak np. myślenie abstrakcyjne są nieuszkodzone, a często rozwinięte powyżej i znacznie powyżej poziomu przeciętnego. Nauczyciel, który nie wie o tym, zapewne myśli tak: skoro Jaś potrafi wykonać trudne zadanie (np. błyskawicznie liczy w pamięci) to musi też umieć wykonać zadanie prostsze (zapisać po kolei na kartce operacje jakie wykonał) - to wydaje się logiczne. To co rzeczywiście wydaje się „na zdrowy rozsądek” oczywiste, w przypadku dysleksji nim nie jest. Na tym właśnie polega paradoks dysleksji.

Kontynuując przypuszczalny tok myślenia nauczyciela – jeśli Jasiu tego nie robi , to widocznie mu się nie chce (albo jest nieuważny, nie chce się podporządkować prośbom nauczyciela, ściągnął, itp.). Należy mu się niższy stopień i uwaga krytyczna. Miał przecież rozwiązać zadanie, a nie podać wynik.

Inne fakty z szkolnego życia dyslektyka, które mogą irytować nauczyciela (i być dowodem, że Jasiu potrafi, gdy chce) a Jasiowi obniżać oceny i chęć do dalszej pracy:

  • niekonsekwencja w zakresie poprawnej pisowni
  • dziecko wiele czyta a popełnia błędy ortograficzne
  • „ładne” pismo tylko przez pierwsze trzy linijki
  • duża wiedza z zakresu geografii i zupełna niemożność zorientowania się na mapie
  • podobnie dobra znajomość faktówhistorycznych i trudność z ułożeniem ich w chronologicznej kolejności
  • dobre myślenie matematyczne i szereg błędów w prostych operacjach liczbowych
  • inne podobne rozbieżności i niekonsekwencje

Z powyższego krótkiego zestawienia wynika, że nie tylko nauczyciele języka polskiego powinni znać problem dysleksji !

Parcjalne opóźnienia funkcji powodują trudności w nauce wielu przedmiotów. Dziecko potrzebuje specjalistycznego, zindywidualizowanego nauczania nie tylko na języku polskim.

Wszystkie przedmioty – także w-f mogą być dla dziecka z dysleksją trudne. Jeżeli kogoś z czytających zdziwiło ostatnie zdanie wyjaśniam, że część dzieci dyslektycznych ma duże problemy z orientowaniem się w schemacie własnego ciała oraz w przestrzeni (to także trudność z orientowaniem się na mapie w geografii, niemożność wykonania niektórych zadań z geometrii – jak wyobrazić sobie obracająca się w przestrzeni figurę?, gubienie się na korytarzach szkolnych i w nowym otoczeniu). Dzieci takie mają również trudność z zapamiętywaniem sekwencji ruchów i z ich koordynacją. Na lekcji wychowania fizycznego są więc niezdarne, wolniejsze od innych dzieci - nie łapią piłki, nie mogą trafić do celu, źle wykonują konkretne ćwiczenia. Taka lekcja choć dla większości uczniów jest doskonałym odpoczynkiem dla niektórych dyslektyków może okazać się czasem szczególnie stresującym.

Jak więc pomóc dziecku w szkole?

Najważniejszą sprawa jest jak najwcześniejsze zwracanie uwagi na to czy u dziecka nie występują sygnały świadczące o dużym ryzyku pojawienia się dysleksji. Jeżeli jesteś nauczycielką w przedszkolu lub uczysz dzieci w klasach 0-3 Twoja wrażliwość i wiedza mogą uchronić dziecko od wielu niepotrzebnych napięć i kłopotów w klasach starszych. Skala Ryzyka Dysleksji opracowana z myślą o sześciolatkach jest narzędziem, które może tutaj bardzo pomóc. Osoby zainteresowane odsyłam w tym miejscu do książki prof. Marty Bogdanowicz pt. Dysleksja. Problem i diagnozowanie. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Harmonia w 2002 roku.

Dzieci, u których stwierdzamy na podstawie codziennych obserwacji wysoki stopień ryzyka wystąpienia dysleksji powinny zostać skierowane na badania specjalistyczne. Wykonuje je bezpłatnie rejonowa poradnia psychologiczno – pedagogiczna lub odpłatnie poradnie prowadzone przez Polskie Towarzystwo Dysleksji orazinne poradnie prywatne.

Każde dziecko ze stwierdzonymi przez specjalistów dysfunkcjami powinno być objęte odpowiednią dla niego terapią. Spójny system takiej terapii jest opracowany, jednak nie jest stosowany w praktyce szkolnej.

Zamiast w tym miejscu nie skupiać się na brakach oświaty polskiej i jej powodach podaję kilka pomysłów na to, co każdy nauczyciel może zrobić w klasie bez stosowania żadnych specyficznych metod.

Nauczyciel może:

  1. Posadzić dziecko blisko siebie co: sprzyja koncentracji uwagi przez dziecko, ośmiela je do zadawania pytań, gdy czegoś nie rozumie, pomaga nauczycielowi kontrolować prace ucznia np. sprawdzać czy nadąża z przepisywaniem tekstów.
  2. Dziecku, które ma problemy z „ładnym” pismem pozwolić długo pisać ołówkiem, a dziecku leworęcznemu pokazać (nauczyć je) prawidłowy chwyt narzędzia pisarskiego i ułożenia zeszytu.
  3. Dziecka słabo czytającego nie odpytywać na forum klasy. W przypadku ciężkiej dysleksji pozwolić na korzystanie z książek mówionych.
  4. W przypadku dziecka dysortograficznego ocenę za prace pisemną stawiać na podstawie innych wskaźników niż liczba błędów w pisowni. Pozwolić na stałe korzystanie ze słownika ortograficznego (także w czasie pracy klasowej).
  5. W klasach starszych (szczególnie w szkole średniej) uczniom z dysgrafia pozwolić na nagrywanie wykładu nauczyciela i odrabianie zadań domowych przy pomocy komputera.
  6. Nie wyrywać do natychmiastowej odpowiedzi (dyslektycy mają kłopoty z szybkim przypominaniem sobie terminów, dat, słówek, długich ciągów reakcji chemicznych i in).
  7. Dać więcej czasu na wykonanie zadania (dzieci te często pracują wolniej) oraz stosować przerwy z powodu zwiększonej męczliwości tych uczniów.

Pamiętajmy jeszcze o tym, że dziecku dyslektycznemu nie pomoże więcej tego samego czyli np. przepisywanie dziesiątki razy wyrazów, w których popełnia błędy. Zajęcia terapeutyczne nie powinny być powtórzeniem lekcji. Dla uczniów dyslektycznych najważniejsze jest prawidłowo zaprogramowane (zindywidualizowane) nauczanie. Jak dotąd nie ma leków farmakologicznych, które leczyłyby to zaburzenie.

Wszyscy nauczyciele uczący dane dziecko powinni zapoznać się z opinią poradni. Zalecenia powinny być brane pod uwagę, gdy dziecko wykazuje się systematyczną pracą. Warto uświadomić sobie, że praca tanie koniecznie musi przynieść zlikwidowanie występujących trudności czy nawet poprawę.

Proszę również zwrócić uwagę na to, że zalecenia zawarte w opiniach psychologicznych mają na celu wyrównanie szans, nie są to ulgi! Korzystając z porównania prof. W. Zawadowskiego przypomnę, że na egzaminie na prawo jazdy osobie krótkowzrocznej nie każemy zdejmować okularów. Wydłużenie czasu pracy na egzaminie, pominięcie w ocenie błędów ortograficznych czy też umożliwienie pisania drukowanymi literami lub korzystanie z kalkulatora to właśnie pomoc podobna do możliwości założenia okularów u osoby z wadą wzroku. Do okularów i okularników już wszyscy się przyzwyczailiśmy. Mam nadzieję, że z dyslektykami będzie to samo.

Autorką publikacji jest:
mgr Barbara Wróbel
sycholog
Gimnazjum nr 1 we Wrześni.

Powyższy artykuł powstał na podstawie obserwacji osób dyslektycznych oraz informacji zawartych w następujących publikacjach:

  1. Marta Bogdanowicz, O dysleksji czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu – odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli
  2. Ronald Davis – Dar dysleksji
  3. Dysleksja – artykuł z Świata nauki, styczeń 1997
  4. Dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia – artykuł umieszczony w Remedium 1996
  5. Młodzież ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu – artykuł z Psychologii wychowawczej, marzec 1995
  6. Informacje ze stron internetowych Polskiego Towarzystwa Dysleksji

Załączniki:

Bardzo skrócona lista sławnych dyslektyków. Sławni dyslektycyich geniusz nie istniał pomimo dysleksji a tylko dlatego, że byli dyslektykami"

  • Hans Christian Andersen
  • Aleksander Bell
  • Winston Churchil
  • Leonardo da Vinci
  • Walt Disney
  • Albert Einstain
  • Henry Ford
  • Nelson Rockefeller

 

 

Ważne adresy:

  • Polskie Towarzystwo Dysleksji Zarząd Główny
    80-343 Gdańsk ul. Pomorska 68
    tel. 58/ 557 05 31
    www.dysleksja.univ.gda.pl
  • Poradnia
    Gdańsk, ul. Batorego 26, pn, śr, czw w godz. 15-18
    Tel. 58/ 341 06 97
  • Oddział Terenowy Nr25 Poznań PTD
    Ul. 28 Czerwca 296/298
    Tel. 832 33 87 lub 878 97 97
    P. Bogumiła Marciniak
    Os. Jagielońskie 58/6
    tel. 877 15 73 środy w godz.16-18

Poradnie prywatne w Poznaniu:

  • ul. Starołecka 18, tel. 653 01 72
  • ul. Nasienna 20, tel. 820 83 93

Ciekawe adresy w internecie:

 

Skala Ryzyka Dysleksji (SRD)

Opracowała prof. Marta Bogdanowicz

Skala zawiera 24 stwierdzenia, które należy ocenić kolejno wg skali 4-stopniowej. Cyfry na skali wskazują na stopień nasilenia cechy lub występowanie danego zachowania w kierunku od 1 do 4, gdzie:

  1. oznacza – NIGDY;
  2. oznacza – CZASEM;
  3. oznacza - CZĘSTO;
  4. oznacza - ZAWSZE

Proszę uważnie przeczytać powyższe stwierdzenia i zakreślić kółkiem te cyfry, które najlepiej charakteryzują zachowanie dziecka.

1.  Dziecko jest mało sprawne ruchowo – słabo biega, skacze, źle jeździ na rowerze 1 2 3 4
2.  Dziecko niechętnie uczestniczy w zabawach ruchowych. 1 2 3 4
3.  Dziecko źle funkcjonuje na zajęciach gimnastycznych 1 2 3 4
4.  Dziecko ma problemy z zawiązywaniem sznurowadeł, zapinaniem guzików, wiązaniem kokardek. 1 2 3 4
5.  Dziecko ma trudności z posługiwaniem się nożyczkami 1 2 3 4
6.  Dziecko niechętnie bawi się układankami, klockami „LEGO”, puzzlami lub nie umie wykonać ich wg wzoru (tworzy tylko własne kompozycje). 1 2 3 4
7.  Dziecko niechętnie rysuje 1 2 3 4
8.

Dziecko ma problemy z odtwarzaniem prostych szlaczków i figur    geometrycznych.

1 2 3 4
9.  Dziecko ma trudności z zapamiętaniem rzadziej występujących liter (F,G,Ł) 1 2 3 4
10.  Dziecko ma trudności z odróżnianiem i zapamiętaniem liter o podobnych kształtach  (NP.> m-n, l-t-ł) 1 2 3 4
11.  Dziecku sprawia problem odróżnianie i zapamiętanie liter o kształtach identycznych, lecz inaczej położonych  w przestrzeni (np. b-d-p –g) 1 2 3 4
12.  Dziecko pisze litery i cyfry zwierciadlane, oraz odwzorowuje wyrazy przez zapisywanie ich od strony prawej do lewej. 1 2 3 4
13.  Dziecko jest oburęczne – wykonując czynności posługuje się raz jedną raz drugą ręką. 1 2 3 4
14.  Dziecku sprawia problem odróżnienie lewej i prawej strony swego ciała ( ręki, nogi, oka ). 1 2 3 4
15.  Dziecko ma problem z określeniem kierunków w przestrzeni (nieprawidłowo używa przyimków nad, pod, przed, od, do ) 1 2 3 4
16.  Dziecko ma problem budowaniem poprawnych wypowiedzi ( zmienia szyk w zdaniu, błędnie używa trudniejszych wyrazów).    1 2 3 4
17.  Dziecko przekręca słowa (mówi np. kraktor), zmienia przedrostki w wyrazach (np. zauczyć się ) albo używa nieprawidłowych form gramatycznych. 1 2 3 4
18.  Dziecko ma wadę wymowy 1 2 3 4
19.  Dziecko ma trudności z dokładnym zapamiętaniem krótkich wierszyków i piosenek 1 2 3 4
20.  Dziecko ma trudności w zapamiętywaniu materiału uszeregowanego w wiersze i sekwencje ( np. nazwy pory dnia, i posiłków, dni tygodnia,pory roku, szeregi4-cyfrowe). 1 2 3 4
21.  Dziecko nie umie odróżnić głosek o podobnym brzmieniu ( np. g-k,    z-s, dlatego nie dostrzega różnic w wyrazach kura-góra, koza-kosa) 1 2 3 4
22.  Dziecko ma trudności z wyróżnieniem głosek w wyrazie (np. nos = n-o-s) 1 2 3 4
23.  Dziecko ma trudności z łączeniem głosek w wyrazy (np. o-ko=oko ) 1 2 3 4
24.  Dziecko ma trudności z koncentracją uwagi, łatwo rozprasza się 1 2 3 4

Arkusz wyników SRD

Data badania...................................

Sfery rozwoju Nr pyt.  Ocena (1-4)  Suma ocen  Ocena średnia
Motoryka duża  Md 1.

2.

3.

     
Motoryka mała  Mm 4.

5.

6.

7.

8.

     
Funkcje wzrokowe  Fw 6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

     
Funkcje słuchowe  Fs 19.

20.

21.

22.

23.

     
Mowa  Mo 16.

17.

18.

     
Lateralizacja  L 13.      
Orientacja  O 11.

12.

14.

15.

     
Uwaga  U 24.      

Wynik ogólny:

       

 

Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych

opr.: prof.dr hab. Marta Bogdanowicz

NIE - "nie czyń bliźniemu, co Tobie niemiłe".

  1. Nie traktuj dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego. 
  2. Nie karz, nie wyśmiewaj dziecka w nadziei, że zmobilizujesz je to do pracy. 
  3. Nie łudź się, że dziecko "samo z tego wyrośnie", "weźmie się w garść", "przysiądzie fałdów" lub że ktoś je z tego "wyleczy". 
  4. Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej. 
  5. Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

TAK - "strzeżonego Pan Bóg strzeże".

  1. Staraj się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec trudnościom szkolnym. 
  2. Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem, pedagogiem, logopedą). 
  3. Aby jak najwcześniej pomóc dziecku:
    • zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga, 
    • korzystaj z odpowiedniej literatury i fachowej pomocy nauczyciela - terapeuty (w formie terapii indywidualnej i grupowej), 
    • bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym. 
  4. Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w jego kłopotach szkolnych. 
  5. Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga.

Tutaj możesz pobrać Kwestionariusz objawów dysleksji u dorosłych (KODD)

  
[ Zgłoś niedziałający link do pliku | Indeks działu Psychologia | Publikacje ]

Większość zamieszczonych publikacji zapisanych jest w formacie Adobe PDF.
Jeśli wybrany dokument po kliknięciu nie otwiera się, to należy na swoim komputerze zainstalować program Adobe Acrobat Reader. (link do pliku instalacyjnego poniżej).

Pobierz darmowe przeglądarki:
Adobe Reader 8.1.2 PL | Word Viewer | Excel Viewer | PowerPoint Viewer
 


Nie ponosimy odpowiedzialności za treść ukazujących się na portalu publikacji.
Odpowiedzialność za treść artykułów, publikacji i komentarzy (w tym za naruszenie praw autorskich) ponoszą ich autorzy.

Administratorami serwisu są Hanna i Sławomir Góźdź.

PHP-Nuke Copyright © 2004 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL.
PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Tworzenie strony: 0.41 sekund